Zulümleri ve zalimleri aşikâr edip, bir çarşaf gibi serip, bir dalga gibi taşıyıp; gördüğünü unutmayan ve gördüğünden çok fazla etkilenen, insan olarak yaratılmış; bedenle dünyada bulunan ama ruhuyla aslolan bu varlığa zulmü ve zalimi normalleştirmek… Bunu kim isteyebilir?

   Ya gördüklerimiz henüz görmediklerimizin fragmanı, ön izlencesi bile değilse ama sanki daha bunun devamı da varmış ve devamı da kesilmezmiş gibi bir algı oluşturuluyorsa.

   Bu dünya artık yaşanılacak gibi değil kaosu, hiç kimseye güvenimiz kalmadı cazibesi, çocuklarımızı kime emanet edeceğiz çeşmesi, karadır bu bahtımız karadır türküsü… Bu münevver geleceğimizi gölgelemek için ne çok tuzak düşünce var, değil mi?

   Tuzak diyorum, şimdi bir saniye ama; bir şeyin durması için Allah’ın sadece iki harfle: Ol! demesi yetiyor, unuttunuz mu. İşte tam da bu noktada, araflarımızı, gafletimizi ve güzel sevimli gelen depresyonumuzu hiç kaçırmayan, insana derin bir boşluk ve amansız bir çaresizlik hissi aşılamak isteyen azılı bir düşmanımız var. Şeytan… En az bir düşmanımız da şeytanın yoldaşları ve insan adlı arkadaşları…

   Peki, şeytan burada başka neyi amaçlıyor: Korku.  Korku duygumuzu kullanarak, Yaratıcının yarattığı bir varlıktan çok korkmamızı, dünyanın korkudan başka ekilecek bir toprağının olmadığını kabullenmemizi ve de çaresizce başımıza gelecek her kötülüğü oturup beklememizi. Dahası da var: Kurtuluşu olmayan zulümlerin ve insanların olduğunu umutsuzca düşünmemizi istiyor ve amaçlıyor. Gördüğünü unutmayan insan, ya hissettiğini hiç unutur mu.

Adı: yanılgı.

Tekrardan düzenle tuşuyla yazımı düzenliyor ve beyin cihazımı bu habere kapatıyorum.

   Demem o ki ‘‘Zalimler için yaşasın cehennem ayetinden, intikam alanların en hayırlısı Allah’tır. ’’ ayetiyle bizi bir rahatlama almalı. Bunları yeterince içimize sindirebilirsek, asıl korunmamız gereken noktaları daha iyi anlayacak ve çocuklarımıza da daha iyi aşılayabileceğimizi düşünüyorum.

   Dünyada zulmetmiş olan insan bedeninin ve ruhunun, ahirette yaşadığı zulüm; bu dünyada başkasına yaptığı bir anlık zulüm gibi olmayacak: Bitmez tükenmez, yalvarmaya kalmayacak bir hâlle devşirilecek. Şeytanın ve dostlarının bize ve ailelerimize gösterdikleri, bizde dehşet ve korku oluşturulan; bu sahnelerin ve fotoğrafların, aklın hayalin dahi almayacağı şekilde ve gerçeklikte yaşayacağı devamlı sahneler bizi çok daha fazla korkutmalı değil mi?