Karagöz ve Hacivat- Bölüm 6

/Kısmet Kavuğumuzda Saklı

-Kısmet Latifeciğim Kısmet. Ne derler ver elini Bursa…

(Dış ses: Kalabalık İstanbul ve İstiklal Tramvayı sesi)

-Aman Karagözüm neden bağırıyor bu insanlar?

-Hacivatım neden olacak dertliler de ondan: İnsan bazen derdini kendi yapar Hacivat’ım.

-Dertler kavuğumuzda mı birikir,  Karagözüm?

-Yok kamburumuzda oy oy oy oy oy.

-Yaaa ama Karagözüm benim kamburum yok ki. Benimki nerde birikir o zaman?

-Yok kambur atında tıs….

-Aman Karagözüm benim atımda yok ki.

-Hacicav cav hiçbiri yoksa aklında mı yok.

(Dış ses: Tokmak sesi. Tak.)

-Heh aklını hatırladın mı Hacicav cav.

-Aman Karagözüm gene ben neden tokmak yedim?

-Dinle şimdi: İnsan kalbiyle hisseder aklıyla hatırlar. Canın dert çekti mi kalbin üzülür aklın kızar.

Bağıran da bağırır ki biri acısını görsün onu duysun. Allah bizi bize gösterir ve hatırlatır. Bil ki gördüğünde senden bir şey var.

-Yaa Karagözüm sen sağ ben selamet o zaman.

-Dur Hacicav cav nereye gidiyorsun.

-Latife teyzeye Karagözüm nereye olacak.

-O neden o?

-Sen demedin mi Karagözüm, bağıran da ister ki duyulsun. Gidip ona diyeceğim ki aklımı da hatırladım kalbimi de…

-Git Hacivat’ım git Bazen bir insanın derdini dinlemek, ona verilen en büyük kısmettir. Hadi bakalım kal sağlıcakla…